ترمینی ایمرزه

همانطور که بسیاری از حفاری‌های باستان‌شناسی در طول سال‌ها نشان داده‌اند، محل شهر از دوران پیش از تاریخ مسکونی بوده است. تاریخ مستند آن در سال ۴۰۹ پیش از میلاد پس از دومین نبرد هیمرا آغاز می‌شود، زمانی که همسایه باستانی‌تر آن، هیمرا (که اکنون کاملاً در محدوده این شهر قرار دارد)، توسط ارتش کارتاژ تحت فرمان هانیبال ماگو کاملاً ویران شد. کسانی که از ویرانی جان سالم به در بردند به مکانی نقل مکان کردند که در آن زمان «ترمای» نامیده می‌شد و امروزه با نام ترمینی شناخته می‌شود و جانشین هیمرا شد. شهر جدید «ترمای» یا «ترما» که برای تمایز «ترمای هیمرنسس» نامیده می‌شد، نام خود را از چشمه‌های آب گرمی گرفته بود که به خاطر آن‌ها مشهور بود و کشف آن‌ها در افسانه‌ها با سرگردانی‌های هرکول مرتبط دانسته شده است.^[۲] به نظر می‌رسد که این شهر به سرعت به شهری قابل توجه تبدیل شده است، هرچند تحت حکومت کارتاژ باقی ماند.

در نخستین جنگ پونیک بارها از نام آن یاد شده است. در سال ۲۶۰ پیش از میلاد، گروهی از نیروهای روم باستان در همسایگی شهر اردو زده بودند که مورد حمله هامیلکار قرار گرفتند و با تلفات سنگین شکست خوردند.^[۳]

پس از سقوط امپراتوری روم، شهر وارد دوره‌ای از افول شد. ترمینی تا قرن دوازدهم به عنوان یک اسقف‌نشین به حیات خود ادامه داد. تحت حکومت نورمن‌ها، شهر در ابتدا یک شهر سلطنتی بود؛ متعاقباً به یکی از ۴۲ شهر «دمانیالی» (città demaniali) تبدیل شد، شهرهایی که مستقیماً توسط تاج و تخت اداره می‌شدند و نه اشراف محلی. بالاتر از همه، از قرون وسطی تا آغاز قرن نوزدهم، ترمینی به عنوان یک مرکز اصلی برای جمع‌آوری و حمل و نقل غلات و سایر مواد غذایی ذخیره شده در یک مجموعه انبار دولتی ویژه (caricatore regio) عمل می‌کرد. حضور این انبارها ثروت شهر را بهبود بخشید و آن را به یکی از بنادر اصلی سیسیل تبدیل کرد و روابط تجاری آن را با جمهوری‌های دریایی جنوا، پیزا و ونیز تقویت کرد.

در قرن نوزدهم، بسته شدن این انبارها باعث ایجاد یک بحران اقتصادی عمیق شد که تا پایان قرن بیستم ادامه یافت، زمانی که فعالیت‌های صنایع دستی و پیش‌صنعتی شروع به جایگزینی پایه کشاورزی سنتی اقتصاد شهر کرد. دوره‌ای از کاهش جمعیت، که عمدتاً با مهاجرت به آمریکا مرتبط بود، در ابتدای قرن بیستم با مهاجرت از آگریجنتو، مسینا و راگوسا متوازن شد.

بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۱، ترمینی محل استقرار یک مرکز بزرگ تولید خودروی فیات بود که در آن خودروهای کوچکی مانند فیات ۱۲۶، فیات پاندا اصلی و فیات پونتو تولید می‌شدند. در پایان سال ۲۰۱۱، فیات کارخانه را به شرکت خودروسازی چینی چری فروخت.^[۱۰] از ژانویه ۲۰۱۵، این کارخانه متعلق به شرکت Blutec بود، تا اینکه مالک آن در سال ۲۰۲۰ توسط پلیس مالی ایتالیا بازداشت شد.^[۱۱]

همچنین یک نیروگاه برق توسط Enel با ظرفیت تولید ۴۵۴ مگاوات در این شهر فعال است.

پل آب‌گذر رومی بزرگترین و بهترین پل حفظ شده در جزیره است. منبع آن در ۵ کیلومتری شرق شهر، در پای کوه سن کالوگرو واقع شده بود.

آب‌گذر نیاز داشت تا از نهر باراتینا عبور کند. برای این کار برجی شش ضلعی به ارتفاع ۱۶ متر ساخته شده که بر روی یک پایه مربعی با اضلاع ۶ متر قرار دارد. روی این برج زمانی کتیبه بزرگی وجود داشت که اکنون ناپدید شده است: aquae Cornealiae ductus p. XX.

بعداً به نظر می‌رسد که آب‌گذر از پایین‌دست عبور کرده است: در فیگورلا یک پل دو طبقه از قوس‌ها هنوز قابل مشاهده است (در اصل نه قوس در طبقه پایین و پانزده قوس در طبقه بالا که دو قوس از هر طبقه فرو ریخته است) که ۱۴ متر ارتفاع دارد. ساختار آن با بلوک‌های روبه‌رو مشابه تماشاخانه است و نشان می‌دهد که متعلق به همان پروژه ساختمانی مستعمره آگوستوس است.