بلانش دوبوآ
| بلانش دوبوا | |
|---|---|
| شخصیت اتوبوسی به نام هوس | |
 جسیکا تندی (چپ، با کیم هانتر و مارلون براندو) در اتوبوسی به نام هوس (۱۹۴۷) نقش بلانش دوبوا را خلق کرد و جایزه تونی بهترین بازیگر زن در یک نمایشنامه را دریافت کرد. | |
| نخستین حضور | اتوبوسی به نام هوس |
| پدیدآور | تنسی ویلیامز |
| ایفاگر | جیلین اندرسون آن مارگرت تلولا بنکهد کیت بلانشت بلایث دانر گرچن ایگلف رنه فلمینگ یوتا هیگن رزماری هریس ایزابل هوپر سوتلانا نمالیایوا ایوان کنی ماریا کراکمن جسیکا لنگ ویوین لی لوئیس نتلتون کری نای آنجلیکا پیج جرالدین پیج نیکول آری پارکر ماکسین پیک ناتاشا ریچاردسون ایمی رایان جسیکا تندی ریچل وایس جولی کاونر |
| اطلاعاتِ درونداستانی | |
| جنسیت | زن |
| پیشه | معلم زبان انگلیسی دبیرستان |
| خانواده | استلا دوبوا (خواهر) استنلی کوالسکی (برادر شوهر) |
| همسر | آلن گری (متوفی) |
| خویشاوندان | جسی (پسر عمو، فوت شده) |
بلانش دوبوا (انگلیسی: Blanche DuBois)، یک شخصیت خیالی در اتوبوسی به نام هوس (نمایشنامه) اثر تنسی ویلیامز، برنده جایزه پولیتزر ۱۹۴۷ - است. این شخصیت برای تلولا بنکهد نوشته شد و با اقتباس سینمایی الیا کازان در سال ۱۹۵۱ از نمایشنامه ویلیامز، به نام اتوبوسی به نام هوس (فیلم ۱۹۵۱)، با بازی ویوین لی و مارلون براندو برای مخاطبان بعدی محبوبیت پیدا کرد.
مرور کلی شخصیتها
بلانش دوبوا به عنوان یک زن زیبای جنوبی مسن توصیف میشود که در وحشت دائمی از زیبایی رو به زوال خود و نگرانی از نحوهٔ نگاه دیگران به ظاهرش زندگی میکند. او وسواس دوری از نور مستقیم را دارد و حتی یک لامپ را با یک فانوس کاغذی میپوشاند. او همواره به شدت به دنبال توجه بوده است و سابقهٔ بیبندوباری جنسی دارد. او قبلاً معلم بود که به دلیل رابطه با یکی از دانشآموزان نوجوانش اخراج شد.[۱][۲] ویلیامز او را در سن ۳۰ سالگی میدید.[۳]
مایکل کان، رئیس سابق برنامه نمایش جویلیارد و از آشنایان ویلیامز، بلانش را اینگونه توصیف کرد: «پروانهای که بیش از حد نزدیک شعله بال میزند» و «به دنبال جای امنی میگردد».[۲]
تصاویر
بلانش دوبوا چندین بار روی صحنه و پرده سینما به تصویر کشیده شده است. به گفته کان، «هر بلانشی که نقش او را بازی میکرد و تنسی آن را میدید، به او میگفت که بلانش مورد علاقهاش است؛ زیرا هر بازیگر زن چیزی متفاوت از دیگری به نقش اضافه میکرد و من فکر میکنم او این را دوست داشت.»[۲]
جسیکا تندی برای بازی در نقش بلانش در نمایش اصلی برادوی جایزه تونی را دریافت کرد. اوتا هاگن نقش بلانش را برای تور ملی که توسط هارولد کلورمن کارگردانی شده بود، بر عهده گرفت.[۴]
نقش بلانش همچنین توسط ویوین لی در نمایش تئاتر لندن که توسط همسر آن زمانش لارنس اولیویه کارگردانی شده بود، به تصویر کشیده شد. او این نقش را در اقتباس سینمایی ۱۹۵۱ نیز تکرار کرد. این فیلم توسط الیا کازان کارگردانی شد و لی برای این اجرا دومین جایزه اسکار خود را دریافت کرد.[۵][۶]
منابع
- ↑ "Dirty Old Women". NYMag.com. May 18, 2006. Retrieved October 28, 2014.
- 1 2 3 "Blanche DuBois: Chasing Magic, Fleeing the Dark". NPR. March 15, 2008. Retrieved April 24, 2014.
- ↑ "How old is Blanche DuBois?". Tampa Bay Times. September 16, 2011. Archived from the original on April 24, 2014. Retrieved April 24, 2014.
- ↑ "'STREETCAR' PASSENGER; Uta Hagen Takes Over The Leading Part". The New York Times. June 12, 1949.
- ↑ Manvell, Roger. Theatre and Film: A Comparative Study of the Two Forms of Dramatic Art, and of the Problems of Adaptation of Stage Plays into Films. Cranbury, New Jersey: Associated University Presses Inc, 1979. 133
- ↑ "NY Times: A Streetcar Named Desire". The New York Times. 2009. Archived from the original on January 25, 2009. Retrieved December 19, 2008.