ایگور باوچار

ایگور باوچار
وزیر کشور
دوره مسئولیت ۱۶ مه ۱۹۹۰ – ۲۵ ژانویه ۱۹۹۳
پس از	توماژ ارتل
پیش از	ایوان بیزژاک
اطلاعات شخصی
زاده	۲۸ نوامبر ۱۹۵۵ ‏(۷۰ سال) پوستوینا، اسلوونی
حزب سیاسی	اتحادیه دموکراتیک اسلوونی
محل تحصیل	دانشگاه لیوبلیانا
تخصص	سیاستمدار، تاجر

ایگور باوچار (متولد ۲۸ نوامبر ۱۹۵۵) سیاستمدار و مدیر اسلوونیایی است. او در بهار اسلوونی به شهرت رسید، زمانی که به عنوان رئیس کمیته دفاع از حقوق بشر، بزرگ‌ترین جنبش مستقل جامعه مدنی در جمهوری سوسیالیستی اسلوونی، خدمت کرد. او در طول جنگ استقلال اسلوونی در ژوئن ۱۹۹۱ وزیر کشور اسلوونی بود و به همراه وزیر دفاع، یانز یانشا، نیروهای دفاعی اسلوونی را هماهنگ می‌کرد. او تا سال ۱۹۹۲ یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های سیاسی اسلوونی باقی ماند و تا سال ۲۰۰۲، زمانی که سیاست را برای فعالیت در بخش خصوصی ترک کرد، عضو مهمی از تشکیلات سیاسی بود.

ایگور باوچار در شهر پوستوینا در غرب اسلوونی، که در آن زمان بخشی از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود، در خانواده‌ای از دره ویپاوا متولد شد. پس از اتمام مدرسه گرامر نوو مستو، به آکادمی پلیس رفت. پس از چند سال، تصمیم گرفت حرفه پلیسی را رها کند و در دانشگاه لیوبلیانا (دانشکده علوم اجتماعی) ثبت نام کرد و در آنجا علوم سیاسی خواند. در دوران دانشجویی، او سردبیر مجله دانشجویی رادیکال تریبونا شد که از گرایش‌های مارکسیستی ارتدوکس و حتی مائوئیستی حمایت می‌کرد.^[۱]

در اوایل دهه ۱۹۸۰، او به اتحادیه جوانان سوسیالیست اسلوونی پیوست و چندین وظیفه مهم را در ساختار رسمی جوانان سیاسی حزب کمونیست بر عهده گرفت. در اواسط دهه ۱۹۸۰، او با فعال جوان یانز یانشا ملاقات کرد. در سال ۱۹۸۴، هنگامی که یانشا به دلیل انتقاد از ارتش خلق یوگسلاوی در اواسط دهه ۱۹۸۰ مورد آزار و اذیت قرار گرفت، باوچار موضع قاطعی در دفاع از دوستش اتخاذ کرد. در همان سال، باوچار جوانان سوسیالیست را ترک کرد و خود را وقف تحصیل کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، او یک شرکت خصوصی کوچک در زمینه فناوری اطلاعات تشکیل داد. در همان زمان، او در زندگی عمومی در اتحاد سوسیالیستی کارگران، یک سازمان کمکی حزب کمونیست که برای پوشش حوزه جامعه مدنی تأسیس شده بود، فعال ماند. در سال ۱۹۸۷، باوچار کنفرانسی در مورد سیاست‌های زیست‌محیطی در یوگسلاوی ترتیب داد که بازتاب گسترده‌ای در بحث‌های عمومی داشت. در همان سال، او حزب کمونیست را ترک کرد. او به همراه یانز یانشا، با استان کاوچیچ، سیاستمدار کمونیست اصلاح‌طلب سابق اسلوونیایی که در جریان چرخش اقتدارگرایانه در سیاست داخلی یوگسلاوی در سال ۱۹۷۲ برکنار شده بود، ارتباط برقرار کرد و خاطرات خود را منتشر کرد.

در ماه مه ۱۹۸۸، هنگامی که ارتش خلق یوگسلاوی چهار روزنامه‌نگار مجله جایگزین ملادینا، از جمله دوستش یانز یانشا، را دستگیر کرد، باوچار یکی از اعضای بنیانگذار کمیته دفاع از حقوق بشر شد. این سازمان به زودی با بیش از ۱۰۰۰۰۰ عضو (تقریباً ۵٪ از کل جمعیت کشور) به بزرگ‌ترین سازمان جامعه مدنی در اسلوونی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۹، او هماهنگی مجمع قانون اساسی، یک شبکه فراگیر جامعه مدنی که ابتکارات مربوط به قانون اساسی جدید اسلوونی را به هم متصل می‌کرد، را بر عهده داشت.

در سال ۱۹۸۹، او از اعضای بنیانگذار اتحادیه دموکراتیک اسلوونی بود. هنگامی که ائتلاف DEMOS در آوریل ۱۹۹۰ در اولین انتخابات آزاد اسلوونی پیروز شد، باوچار وزیر کشور در کابینه لویژه پیترله شد. در این سمت، او به یکی از معماران اصلی مسیر اسلوونی برای استقلال از یوگسلاوی تبدیل شد. باوچار به همراه وزیر دفاع، یانز یانشا، دفاع اسلوونی را در طول جنگ ده روزه در ژوئن و ژوئیه ۱۹۹۱ سازماندهی کرد. پس از انشعاب در اتحادیه دموکراتیک اسلوونی در سال ۱۹۹۲، باوچار به عضویت حزب چپ لیبرال دموکرات درآمد. پس از بحران در ائتلاف DEMOS در اوایل سال ۱۹۹۲، پس از سقوط دولت لویژه پیترله، باوچار تلاش ناموفقی برای انتخاب شدن به عنوان نخست‌وزیر انجام داد. او سرانجام به دولت ائتلافی یانز درنووشک پیوست.

او در سال ۱۹۹۲ به عنوان عضو مجلس ملی اسلوونی انتخاب شد. در سال ۱۹۹۴، به حزب حاکم لیبرال دموکراسی اسلوونی پیوست. بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲، او به عنوان وزیر ادغام اروپا در دولت چپ‌گرای یانز درنووشک خدمت کرد. در این دوره، او از دوست قدیمی خود یانز یانشا که به حزب دموکراتیک اسلوونی پیوسته و به رهبری اپوزیسیون محافظه‌کار رسیده بود، جدا شد.^[۲]

در سال ۲۰۰۲، باوچار کناره‌گیری خود را از سیاست اعلام کرد. در همان سال، او از کوپر به ریاست شرکت هلدینگ ایسترابنز رسید که او را به یکی از قدرتمندترین مدیران اسلوونی تبدیل کرد. باوچار در زمان ریاست خود بر این شرکت، تلاش کرد تا مدیریت ایسترابنز را خریداری کند که به دلیل بحران مالی ۲۰۰۸ شکست خورد. در ۳۱ مارس ۲۰۰۹، باوچار از سمت ریاست ایسترابنز استعفا داد. شش ماه بعد، او در جریان تحقیقات مربوط به کلاهبرداری مالی دستگیر و پس از ۱۰ ساعت آزاد شد. در سپتامبر ۲۰۱۶، او به جرم پولشویی مجرم شناخته شد و به ۵ سال زندان و ۱۸ میلیون یورو جریمه محکوم شد.^[۳]