اگوست پیکار
اگوست پیکار | |
|---|---|
 اگوست پیکار در سال ۱۹۳۲ | |
| زادهٔ | ۲۸ ژانویهٔ ۱۸۸۴ |
| درگذشت | ۲۴ مارس ۱۹۶۲ (۷۸ سال) |
| ملیت | سوئیسی |
| محل تحصیل | انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ |
| پیشینه علمی | |
| شاخه(ها) | فیزیکدان، مخترع و مکتشف |
| محل کار | دانشگاه آزاد بروکسلدانشگاه وریج بروکسل |
اگوست آنتوان پیکار (فرانسوی: Auguste Piccard؛ ۲۸ ژانویه ۱۸۸۴ – ۲۴ مارس ۱۹۶۲) فیزیکدان، مخترع و کاوشگر سوئیسی بود که به دلیل پروازهای رکوردشکنانهاش به لایههای بالای جو با بالون و همچنین طراحی اولین زیردریایی برای کاوش اعماق اقیانوسها شهرت دارد. او به عنوان الهامبخش شخصیت «پروفسور کالکولوس» در مجموعه داستانهای ماجراهای تنتن شناخته میشود.[۱]
پیکار در تحقیقات خود بر مطالعه پدیدههای فیزیکی در ارتفاعات بسیار بالا و فشارهای بسیار زیاد تمرکز داشت. او برای رسیدن به این اهداف، فناوریهای نوآورانهای را طراحی کرد که نه تنها به پیشرفت علم کمک کردند، بلکه مرزهای کاوش انسان را گسترش دادند. او و برادر دوقلویش، ژان فیلیکس پیکار، هر دو از دانشمندان برجسته بودند.[۲]
زندگی و تحصیلات
اگوست پیکار در ۲۸ ژانویه ۱۸۸۴ در بازل، سوئیس به دنیا آمد. پدرش، ژول پیکار، استاد شیمی در دانشگاه بازل بود. او در کنار برادر دوقلوی خود، ژان فیلیکس، که بعدها هواشناس شد، بزرگ شد.[۱] پیکار تحصیلات خود را در رشته فیزیک در انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ (ETH Zürich) ادامه داد و در آنجا با آلبرت اینشتین آشنا شد و دوستی نزدیکی با او برقرار کرد.[۳]
او در سال ۱۹۰۹ دکترای خود را با رسالهای در زمینه ابررسانایی دریافت کرد. پس از فارغالتحصیلی، او به عنوان استاد فیزیک در دانشگاه بروکسل در بلژیک مشغول به کار شد و تا سال ۱۹۴۱ در این سمت باقی ماند.[۲] تخصص اصلی او در فیزیک نظری بود، اما علاقه او به کاوشهای عملی و مشاهده مستقیم پدیدهها، مسیر شغلی او را به سمت مهندسی و ماجراجویی تغییر داد.
پروازهای استراتوسفری
در دهه ۱۹۳۰، پیکار به مطالعه پرتوهای کیهانی علاقهمند شد. او متقاعد شده بود که برای بهتر مطالعه کردن این پرتوها، باید به ارتفاعات بسیار بالایی در جو زمین، یعنی به لایه استراتوسفر، رسید. در آن زمان، رسیدن به چنین ارتفاعاتی با بالونهای معمولی که کابین آنها باز بود، غیرممکن بود، زیرا فشار هوا به شدت کاهش مییافت و هوای سرد و نازک برای انسان مرگبار بود.[۲]
برای حل این مشکل، پیکار یک کابین فشرده و گوهیشکل طراحی کرد که کاملاً بسته بود و میتوانست فشار هوای سطح دریا را در داخل خود حفظ کند. این کابین که از آلومینیوم ساخته شده بود، به یک بالون هیدروژنی بزرگ متصل میشد. در ۲۷ مه ۱۹۳۱، پیکار به همراه کمکخلبان پاول کیپفر از آلمان در این بالون به پرواز درآمد و به ارتفاع بیسابقه ۱۵٬۷۸۱ متری (۵۱٬۷۷۵ پا) رسید. آنها اولین انسانهایی بودند که وارد استراتوسفر شدند.[۴]
پیکار در ۱۸ اوت ۱۹۳۲ رکورد خود را با رسیدن به ارتفاع ۲۳٬۱۱۳ متری (۷۵٬۸۴۶ پا) شکست. این پروازها نه تنها دادههای علمی ارزشمندی در مورد پرتوهای کیهانی و جو بالایی زمین فراهم کرد، بلکه ثابت کرد که انسان میتواند با استفاده از تجهیزات مناسب در محیطهای بسیار خطرناک زنده بماند. پیکار در طول این پروازها اولین فردی بود که به چشم غیرمسلح انحنای زمین را مشاهده کرد.[۴]
کاوش اعماق اقیانوسها
تجربه پیکار در طراحی کابین فشرده برای ارتفاعات بالا، الهامبخش او برای کاوش اعماق اقیانوسها شد. او متوجه شد که اصول فیزیکی مشابهی برای مقاومت در برابر فشارهای بسیار زیاد اعمال میشود. در حالی که در استراتوسفر باید در برابر فشار کم مقاومت میکرد، در اعماق دریا باید در برابر فشار عظیم آب مقاومت میکرد.[۱]
پیکار مفهوم «باتیسکاف» (Bathyscaphe) را توسعه داد، یک زیردریایی خودگردان که قادر به غرق شدن به عمقهای بسیار زیاد بود. برخلاف زیردریاییهای معمولی که برای کنترل شناوری از بالاستهای متحرک استفاده میکردند، باتیسکاف از یک مخزن بزرگ پر از بنزین (که از آب سبکتر است) برای ایجاد شناور مثبت و از بالاستهای آهنی برای غرق شدن استفاده میکرد. اولین باتیسکاف او که «FNRS-2» نام داشت، با حمایت بنیاد ملی تحقیقات علمی بلژیک ساخته شد و در سال ۱۹۴۸ به آب انداخته شد.[۵]
پیکار بعداً یک باتیسکاف پیشرفتهتر به نام «تریست» (Trieste) را با حمایت دولت ایتالیا ساخت. او در سال ۱۹۵۳ به همراه پسرش، ژاک پیکار، با باتیسکاف تریست به عمق ۳٬۱۵۰ متری (۱۰٬۳۳۰ پا) در دریای مدیترانه غرق شدند.[۶] این موفقیت زمینه را برای ماجراجویی بزرگتر فراهم کرد. در سال ۱۹۶۰، ژاک پیکار به همراه دونالد والش، افسر نیروی دریایی ایالات متحده، با باتیسکاف تریست به عمق ۱۰٬۹۱۱ متری (۳۵٬۷۹۷ پا) در درازگودال چلنجر، عمیقترین نقطه اقیانوسهای جهان، رسیدند[۶]. اگوست پیکار در این مأموریت حضور نداشت، اما این موفقیت نتیجه مستقیم نوآوریها و پشتکار او بود.
زندگی شخصی و میراث
اگوست پیکار در سال ۱۹۱۹ با ژان پیکار، دختر یک تاریخدان معروف، ازدواج کرد. پسرشان، ژاک پیکار، راه پدر را در کاوش اعماق دریا ادامه داد و در غرق شدن تریست به درازگودال چلنجر حضور داشت. نوه او، برتران پیکار، یک ماجراجوی معاصر است که اولین پرواز غیرتوقف دور دنیا با یک بالون خورشیدی را در سال ۱۹۹۹ به همراه برایان جونز انجام داد.[۱]
میراث اگوست پیکار ترکیبی از دستاوردهای علمی و مهندسی است. او نشان داد که با طراحی صحیح، میتوان مرزهای فیزیکی انسان را شکست. بالونهای استراتوسفری او پیشگام پروازهای فضایی و تحقیقات هواشناسی در ارتفاعات بالا بودند و باتیسکاف او راه را برای اقیانوسشناسی مدرن و کاوش اعماق دریا هموار کرد. شخصیت کاریزماتیک و ظاهر منحصر به فرد او (که اغلب با کلاه ایمنی و لباس سفیدش دیده میشد) الهامبخش هرژه، خالق ماجراهای تنتن، برای خلق شخصیت پروفسور کالکولوس شد.[۷]
اگوست پیکار در ۲۴ مارس ۱۹۶۲ در لوزان، سوئیس درگذشت. او به عنوان یکی از بزرگترین کاوشگران قرن بیستم که مرزهای آسمان و دریا را در نوردید، به یاد آورده میشود.
اشاره به اگوست پیکار در رسانهها
تریفون تورنسل (Tryphon Tournesol) که در نسخهٔ انگلیسی و فارسی کاتبرت کالکولس نام گرفته، ماحصل تلاشهای هرژه برای خلق یک دانشمند حواس پرت و بیتوجه به محیط است. مانند دکتر سارکوفاگوس در سیگارهای فرعون یا پروفسور آلم بیک در عصای اسرارآمیز. دانشمندی خلاق و صلح دوست که در بسیاری داستانها با اختراعات خود به کمک تنتن و دوستانش میآید. همانطور که در نخستین ظهور خود در کتاب گنجهای راکهام، با اختراع یک زیر دریایی تک نفره به شکل کوسه ماهی، این کار را انجام میدهد. وی در زمینههای مختلف علمی فعالیت دارد. از کار در مرکز اتمی سیلداوی برای فرستادن نخستین موشک به ماه، تا اصلاح ژنتیکی نژاد نوعی گل رز برای تولید نوع سفید خالص. از دل مشغولیهای او، کار با یک آونگ حساس است که همیشه همراه خود دارد. به عقیدهٔ تورنسل با دقت در ارتعاشات این آونگ میتوان محل وجود هر شیئی را مشخص نمود. کم شنوایی او همواره برای دیگران مشکل ساز میشود. اغلب منظور صحبتهای دیگران را واژگونه میفهمد و وقتی از حقیقت آگاه میشود، آنها را به خاطر پنهان کاری سرزنش میکند. تنها در ماجرای هدف کرهٔ ماه است که وی با کمک یک سمعک شیپوری، توان شنیداری خود را باز میابد و در نتیجهٔ همین، با شنیدن حرفهای کاپیتان هادوک که او را به «وقت گذرانی» متهم کرده، به شدت به خشم آمده و غوغایی به پا میکند.
شخصیت تورنسل به طور واضح، از آگوست پیکار اقتباس شده است. اشتباه کاستافیوره در کتاب «جواهرات کاستافیوره» که تورنسل را به عنوان قهرمان پرواز با بالن شناسایی میکند، اشارهٔ غیر مستقیم هرژه به این مسئله است. هر چند که وی چندین بار انگیزهٔ خود از خلق تورنسل را، صراحتاً اینگونه توصیف کرده است:«هدف من خلق یک پیکار کوچک بود. وگرنه مجبور میشدم کادر فریمهای کتابم را بزرگتر کنم!»
جستارهای وابسته
- بالون
- ژرف پیما
- تراز انرژی
- آلبرت اینشتین
- پرتو کیهانی
منابع
- 1 2 3 4 Encyclopaedia Britannica (۲۰ مه ۲۰۲۴). «Auguste Piccard». britannica.com. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- 1 2 3 National Air and Space Museum, Smithsonian Institution (۲۱ اکتبر ۲۰۱۶). «The Man Who Explored the Stratosphere and the Deep Sea». airandspace.si.edu. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- ↑ ETH Zürich. «Auguste Piccard (1884–1962)». ethbib.ch. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- 1 2 National Geographic (۲۷ مه ۲۰۱۶). «The First Man to See the Curve of the Earth». nationalgeographic.com. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- ↑ History.com (۲۴ مه ۲۰۲۰). «Auguste Piccard and the Bathyscaphe». history.com. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- 1 2 NOAA Office of Ocean Exploration and Research. «The Bathyscaphe Trieste». oceanexplorer.noaa.gov. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- ↑ Tintinologist.org. «Calculus (Cuthbert Calculus)». tintinologist.org. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.