اما ایتالیا

اما ایتالیا
ملکه فرانسه
تصدی	۹۶۵–۹۸۶
زاده	ح. 948 ایتالیا
درگذشته	۱ ژانویهٔ ۰۹۸۸ کنت‌نشین بورگونی
همسر(ان)	لوتار، پادشاه فرانک باختری
فرزند(ان)	لوئی پنجم
خاندان	بوزونیدها
پدر	لوتار دوم ایتالیا
مادر	آدلاید ایتالیا

اما ایتالیا (انگلیسی: Emma of Italy; ح. 948 – ۱ ژانویهٔ ۰۹۸۸) ملکه فرانک غربی به عنوان همسر پادشاه لوتار بود که در سال ۹۶۵ با او ازدواج کرد. پسر آنها، لویی پنجم، آخرین پادشاه کارولنژی بود.

اما که حدود سال ۹۴۸ متولد شد، تنها فرزند لوتار دوم ایتالیا و آدلاید ایتالیا بود. پدرش در سال ۹۵۰ توسط رقیب سیاسی خود، برنگار ایوریا، مسموم شد. برنگار تلاش کرد تا مادر اما را که ادعای پادشاهی داشت، با پسر خود ازدواج دهد. با این حال، برنگار از او سرپیچی کرد و به جای او با پادشاه آلمانی اتو اول، امپراتور مقدس روم، ازدواج کرد که از او اتو دوم را به دنیا آورد.

در سال ۹۷۷، ملکه اما توسط برادر شوهرش، دوک چارلز از لورن، به خیانت به آسلین، اسقف لائون، متهم شد. ملکه و اسقف توسط شورای کلیسای سنت ماکره، به رهبری آدالبرون، اسقف اعظم ریمز، تبرئه شدند و چارلز مجبور به فرار از فرانک غربی شد. اما، برای اطمینان از جانشینی پسرش، لوتار را متقاعد کرد که او را به عنوان پادشاه وابسته تاجگذاری کند. لوتار این کار را کرد، اما از دادن قدرت واقعی به او خودداری کرد.

ازدواج اما با لوتار با خصومت بین شوهر و برادر ناتنی‌اش، اتو دوم، همراه بود که هر یک به سرزمین‌های دیگری حمله می‌کردند و سعی در بی‌ثبات کردن یکدیگر داشتند، که اغلب از طریق واسطه برادر لوتار، چارلز (که به عنوان دوک لورن سفلی دست نشانده امپراتور بود) انجام می‌شد. با این حال، سال‌های پایانی ازدواج آنها، از سال ۹۸۰ به بعد، شاهد صلح بین لوتار و خانواده همسرش بود. هنگامی که اتو دوم درگذشت، او حتی به عنوان قیم پادشاه جوان نیز منصوب شد.

لوتار در ۲ مارس ۹۸۶ درگذشت و پسر کوچکشان لویی پادشاه شد. با این حال، او فوراً اِما و اسقف آسِلین از لائون را از دربار بیرون راند و آنها را به مسموم کردن لوتار متهم کرد. سپس لویی در ۲۲ مه ۹۸۷ بدون وارث درگذشت. در ماه‌های بعد، برادر شوهرش، چارلز، پایتخت سلطنتی لائون را تصرف کرد و خود را پادشاه اعلام کرد. هیو کاپت، دوک فرانک‌ها، در ۳ ژوئیه ۹۸۷ توسط آژانس‌های آدالبرون به عنوان پادشاه انتخاب و تاجگذاری شد. در درگیری‌های ناشی از آن، آسِلین چارلز را به هیو کاپت خیانت کرد و در نتیجه آخرین کارولنژی در اورلئان زندانی شد.

اقدامات اِما پس از مرگ پسرش نامشخص است. اعتقاد بر این است که او در یک صومعه بورگوندی درگذشته یا با دوک بولسلاو دوم (که همان اِمای مِلنیک است) ازدواج کرده و احتمالاً پسری به نام اولدریش داشته است.

به گفته برخی از مورخان، او ممکن است اِمای مِلنیک باشد که حدود سال ۹۸۹ با بولسلاو دوم ازدواج کرد و در سال ۱۰۰۵ یا ۱۰۰۶ درگذشت. مورخان چک به‌طور سنتی تصور می‌کردند که اِما مادر پسران کوچکتر بولسلاو، اولدژیچ و یارومیر، و مادر پسر بزرگتر، بولسلاو سوم بوهمیا، آدیوا، همسر اول بولسلاو دوم، بوده است.

پس از مرگ شوهر دومش و ترس از بولسلاو سوم، اِما در سال ۱۰۰۱ به همراه پسران ناتنی‌اش، اولدژیچ و یارومیر، تصمیم گرفت به دربار باواریا تبعید شود (زیرا خواهرخوانده امپراتور سابق اتو دوم بود). این برادران از پادشاه آلمان، هنری دوم، درخواست حمایت نظامی کردند. این اقدام، بوهمیا را به‌طور قطعی تحت حاکمیت امپراتوری مقدس روم قرار داد.

در سال ۱۰۰۴، یارومیر با ارتشی آلمانی پراگ را اشغال کرد و خود را دوک نامید. اما به بوهمیا بازگشت، شاید در شهر ملینک زندگی می‌کرد، جایی که درگذشت.

شواهد ازدواج بوهمیا، سکه‌های دینار بوهمیا با کتیبه «ملکه اما»، نه دوشس است، در حالی که سکه‌های دینار شوهرش بولسلاو دوم از همان دوره با کتیبه «دوک بولسلاو» حک شده‌اند. در آن زمان، بوهمیا یک دوک‌نشین بوهمیا بود، اما هنوز پادشاهی بوهمیا نبود، اما او هنوز ملکه منصوب فرانک غربی بود. از طریق او، دوک‌های بعدی بوهمیا نیز از نسل کارولنژی‌ها شدند.

این ازدواج دوم توسط اکثر مورخان پذیرفته نشده است.

• Cognasso, Francesco (2016). I Visconti. Storia di una famiglia (به ایتالیایی) (2nd ed.). Bologna: Odaya. ISBN 9788862883061. OCLC 982263664.
• Coleman, William E. (1982). "Chaucer, the Teseida, and the Visconti library at Pavia: a hypotesis". Medium Ævum. 51 (1): 92–101. doi:10.2307/43632126. JSTOR 43632126.
• Collas, Émile (1911). Valentine de Milan, Duchesse d'Orléans (به فرانسوی). Paris: Librairie Plon. OCLC 10844490.
• Cook, Albert Stanburrough (1916). The last months of Chaucer's early patron. Transactions of the Connecticut Academy of Artes and Sciences. Vol. 21. New Haven, Connecticut. OCLC 559009246. Retrieved August 8, 2022.
• Del Tredici, Federico; Rossetti, Edoardo (2012). Castle trails from Milan to Bellinzona - Guide to the dukedom's castles. Milan: Nexi-Castelli del ducato. ISBN 9788896451069. OCLC 955635027. Retrieved July 13, 2024.
• Filippini, Ambrogio (2014). I Visconti di Milano nei secoli XI e XII. Indagini tra le fonti (به ایتالیایی). Trento: Tangram Edizioni Scientifiche. ISBN 9788864580968. OCLC 887857144.
• Gagné, John (2021). Milan Undone. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-24993-6. OCLC 1232237123.
• Gamberini, Andrea (2014). "Milan and Lombardy in the era of the Visconti and the Sforza". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 19–45. ISBN 9789004284128.
• Grisoni, Michela M.; Bertacchi, Cristina (2014). "Three castles in one: Castello Visconti di San Vito, Somma Lombardo (Varese)". In Villoresi, Valerio (ed.). Lombard villas and stately homes. Turin: AdArte. pp. 56–71. ISBN 9788889082546. OCLC 896832706.
• Grote, Hans (2008). "Francesco Petrarca und die literarische Kultur in Mailand der Visconti: Zür Entstehungskontext". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (به آلمانی). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 237–252. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901.
• Hale, John Rigby (1981). A concise encyclopaedia of the Italian Renaissance. Thames & Hudson. OCLC 636355191.
• Jones, Philip James (1997). The Italian city-state from commune to signoria. Oxford & New York: Clarendon Press. ISBN 9786610806577. OCLC 252653924.
• Keller, Hagen (1979). Adelsherrschaft und städtische Gesellschaft in Oberitalien, 9. bis 12. Jahrhundert [Nobility and urban society in northern Italy, 9th to 12th centuries] (به آلمانی). Vol. 52. Tübingen: M. Niemeyer Verlag. ISBN 978-3-484-80088-5. OCLC 612442612.
• Litta Biumi, Pompeo (1819–1884). Visconti di Milano. Famiglie celebri italiane (به ایتالیایی). Milano: Luciano Basadonna Editore. OCLC 777242652. Retrieved 2020-04-15.
• Menant, François (2005). L'Italie des communes (1100–1350) [Italy of the communes] (به فرانسوی). Édition Belin. ISBN 9782701140445.
• Muir, Dorothy Erskine (1924). A history of Milan under the Visconti. London: Methuen & Co. Ltd.
• Romano, Serena (2014). "Milan (and Lombardy): Art and Architecture, 1277–1535". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 214–247. ISBN 9789004284128. OCLC 897378766.
• Rossiter, William T. (2010). Chaucer and Petrarch. Cambridge: D.S. Brewer. ISBN 978-1-84615-796-7. OCLC 738478094.
• Rückert, Peter (2008). "Fürstlicher Transfer um 1400: Antonia Visconti und ihre Schwestern". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (به آلمانی). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 11–32. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901.
• Visconti, Alessandro (1967). Storia di Milano. A cura della Famiglia Meneghina e sotto gli auspici del Comune di Milano [History of Milan. Edited by Famiglia Meneghina and under the auspices of the Commune of Milan] (به ایتالیایی). Milano: Ceschina. OCLC 2872335.
• Vincenti, Antonello (1981). I Castelli viscontei e sforzeschi (به ایتالیایی). Milano: Rusconi Libri S.p.A. Immagini. OCLC 8446824.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Emma of Italy». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵.