استاین‌وی و پسران

استاین‌وی و پسران
	گرند پیانو کنسرت استاین‌وی و پسران مدل دی-۲۷۴
نوع	شرکت سهامی خاص
صنعت	ساز
بنا نهاده	۵ مارس ۱۸۵۳; در منهتن در نیویورک سیتی
بنیانگذاران	هنری انگلهارد استاین‌وی (بعدها به عنوان هنری ای. استاین‌وی شناخته شد)
دفتر مرکزی	دفتر اروپا و بین‌المللی: هامبورگ، آلمان; ۵۳°۳۴′۲۷″شمالی ۹°۵۵′۲۷″شرقی / ۵۳٫۵۷۴۳°شمالی ۹٫۹۲۴۱°شرقی; دفتر آمریکا: بن‌بست استاین‌وی ۱، کویینز، نیویورک سیتی، نیویورک، آمریکا; ۴۰°۴۶′۴۵″شمالی ۷۳°۵۳′۵۹″غربی / ۴۰٫۷۷۹۳°شمالی ۷۳٫۸۹۹۸°غربی;
شمار موقعیت‌ها	۲۰۰ نمایندگی مجاز فعال; ۳۰۰ نمایشگاه در سرتاسر جهان
محدودهٔ فعالیت	جهانی
محصولات	پیانو‌های گرند; پیانو‌های ایستاده;
خروجی تولید	۲٬۶۰۰ پیانو (سالانه)
خدمات	ترمیم پیانوهای استاین‌وی
مادر	پالسون اند کو. آی‌ان‌سی.
وبگاه	eu.steinway.com (اروپا و بین‌المللی); www.steinway.com (آمریکا)

پیانوی گرند استاین‌وی با پایه‌های مزین به عقاب طلایی در کاخ سفید^[۱۱]

کارتونی از نمایشگاه جهانی پاریس (۱۸۶۷) که عشق و علاقه ناگهانی مردم برای پیانیست شدن را پس از شنیدن پیانوی استاین‌وی نشان می‌دهد

استاین‌وِی و پسران (به انگلیسی: Steinway & Sons) هم‌چنین مشهور به اشتاین‌وی یا اشتاین‌وی اَند سانْز، سازندهٔ معتبر آلمانی-آمریکایی پیانوهای دست‌ساز است. شرکت اشتاین‌وی در سال ۱۸۵۳ میلادی، توسط یک مهاجر آلمانی‌تبار به نام هنری انگلهارد استاین‌وی در شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا تأسیس شد.^[۲] موفقیت کارخانهٔ پیانوی استاین‌وی در کویینز، نیویورک باعث شد که این شرکت، کارخانه‌ای را نیز در هامبورگ، آلمان راه‌اندازی کند.^[۱۲]

پیانوهای استاین‌وی مورد تأیید و استفادهٔ خانواده سلطنتی بریتانیا است.^[۱۳] همچنین، پیانیست‌های بزرگ و سرشناس و نیز ارکسترهای بزرگ و معروف جهان از پیانوهای استاین‌وی استفاده می‌کنند.

پانویس

↑ Fostle, Donald W. (1995). The Steinway Saga: An American Dynasty. New York: Scribner. p. 25. ISBN 978-0-684-19318-2.
1 2 Panchyk, Richard (2008). German New York City. Arcadia Publishing. p. 50. ISBN 978-0-7385-5680-2.
↑ Stevens, Mark A. (2000). Merriam-Webster's Collegiate Encyclopedia. Merriam-Webster. p. 1540. ISBN 978-0-87779-017-4.
↑ Fine, Larry (2014). Acoustic & Digital Piano Buyer – Fall 2014. Brookside Press LLC. pp. 194–195. ISBN 978-1-929145-39-3.
1 2 "Steinway Musical Instruments 2012 Annual Report on Form 10-K". U.S. Securities and Exchange Commission. March 14, 2013. p. 5. Retrieved February 18, 2015.
↑ Fine, Larry (2015). Acoustic & Digital Piano Buyer – Spring 2015. Brookside Press LLC. p. 193. ISBN 978-1-929145-40-9.
↑ Fine, Larry (2015). Acoustic & Digital Piano Buyer – Spring 2015. Brookside Press LLC. p. 192. ISBN 978-1-929145-40-9.
↑ Fasola, Wilma; Bock, Henning; Pfenninger, Tessa (February 17, 2016). "Steinway & Sons – Grand Success". The Brander. Retrieved September 14, 2017.
↑ Barron, James (2006). Piano: The Making of a Steinway Concert Grand. New York: Holt. p. 235. ISBN 978-0-8050-7878-7.
↑ Good, Edwin M. (2002). Giraffes, black dragons, and other pianos: a technological history from Cristofori to the modern concert grand. Stanford University Press. p. 303. ISBN 978-0-8047-4549-9.
↑ "White House History Timelines: Musical Performances". The White House Historical Association. Archived from the original on 6 March 2014. Retrieved March 18, 2010.
↑ Lenehan, Michael (August 1982). "The Quality of the Instrument (K 2571 – The Making of a Steinway Grand)". The Atlantic (former The Atlantic Monthly). Archived from the original on 11 April 2004. Retrieved July 28, 2011.
↑ "Steinway & Sons". The Royal Warrant Holders Association. Archived from the original on 28 September 2011. Retrieved July 30, 2011.

[1] Fostle, Donald W. (1995). The Steinway Saga: An American Dynasty. New York: Scribner. p. 25. ISBN 978-0-684-19318-2.

[German_New_York_City-2] 1 2 Panchyk, Richard (2008). German New York City. Arcadia Publishing. p. 50. ISBN 978-0-7385-5680-2.

[3] Stevens, Mark A. (2000). Merriam-Webster's Collegiate Encyclopedia. Merriam-Webster. p. 1540. ISBN 978-0-87779-017-4.

[Piano_Buying_Guide,_Fall_2014,_p._194-4] Fine, Larry (2014). Acoustic & Digital Piano Buyer – Fall 2014. Brookside Press LLC. pp. 194–195. ISBN 978-1-929145-39-3.

[Dealers-5] 1 2 "Steinway Musical Instruments 2012 Annual Report on Form 10-K". U.S. Securities and Exchange Commission. March 14, 2013. p. 5. Retrieved February 18, 2015.

[6] Fine, Larry (2015). Acoustic & Digital Piano Buyer – Spring 2015. Brookside Press LLC. p. 193. ISBN 978-1-929145-40-9.

[Larry_Fine,_Spring_2015,_p._192-7] Fine, Larry (2015). Acoustic & Digital Piano Buyer – Spring 2015. Brookside Press LLC. p. 192. ISBN 978-1-929145-40-9.

[8] Fasola, Wilma; Bock, Henning; Pfenninger, Tessa (February 17, 2016). "Steinway & Sons – Grand Success". The Brander. Retrieved September 14, 2017.

[9] Barron, James (2006). Piano: The Making of a Steinway Concert Grand. New York: Holt. p. 235. ISBN 978-0-8050-7878-7.

[10] Good, Edwin M. (2002). Giraffes, black dragons, and other pianos: a technological history from Cristofori to the modern concert grand. Stanford University Press. p. 303. ISBN 978-0-8047-4549-9.

[11] "White House History Timelines: Musical Performances". The White House Historical Association. Archived from the original on 6 March 2014. Retrieved March 18, 2010.

[The_Atlantic-12] Lenehan, Michael (August 1982). "The Quality of the Instrument (K 2571 – The Making of a Steinway Grand)". The Atlantic (former The Atlantic Monthly). Archived from the original on 11 April 2004. Retrieved July 28, 2011.

[13] "Steinway & Sons". The Royal Warrant Holders Association. Archived from the original on 28 September 2011. Retrieved July 30, 2011.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

داده‌های کتابخانه‌ای
عمومی	ISNI 1 ویاف 1 ورلدکت (از طریق ویاف)
کتابخانه‌های ملی	فرانسه (داده‌ها) آلمان اسرائیل ایالات متحده آمریکا ژاپن جمهوری چک