آنتونیو پسنتی

آنتونیو پسنتی
وزیر دارایی
دوره مسئولیت ۱۰ دسامبر ۱۹۴۴ – ۲۱ ژوئن ۱۹۴۵
نخست‌وزیر	ایوانو بونومی
پس از	استفانو سیلینتی
پیش از	مائورو اسکوچیمارو
اطلاعات شخصی
زاده	۵ اکتبر ۱۹۱۰ ورونا
درگذشته	۱۱ فوریهٔ ۱۹۷۳ (۶۲ سال) رم
ملیت	ایتالیا
حزب سیاسی	حزب کمونیست ایتالیا
محل تحصیل	دانشگاه پاویا
تخصص	اقتصاددان، استاد

آنتونیو پسنتی (انگلیسی: Antonio Pesenti؛ ۵ اکتبر ۱۹۱۰ – ۱۱ فوریهٔ ۱۹۷۳) سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود.

آنتونیو پسنتی تحصیلات حقوق خود را در دانشگاه پاویا انجام داد و سپس به جنبش زیرزمینی ضد فاشیسم پیوست. او بین لندن، وین، برن و پاریس سفر می‌کرد تا دوره‌های کارشناسی ارشد اقتصاد را بگذراند و با تبعیدیان ضد فاشیست همکاری داشت.

در پاریس او نشریهٔ Antifascismo Nuovo را با نام مستعار Italicus منتشر کرد و با تبعیدیان وابسته به Giustizia e Libertà همکاری کرد. سپس به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و با نشریات آن همکاری داشت.

او در کنگرهٔ ایتالیایی‌های خارج از کشور علیه جنگ اتیوپی که در اکتبر ۱۹۳۵ در پاریس برگزار شد، شرکت کرد؛ پس از سخنرانی علیه تجاوز فاشیستی به اتیوپی در بروکسل (با هویت جعلی) در "کنگرهٔ ایتالیایی‌ها"، در بازگشت به ایتالیا در 8 نوامبر 1935 دستگیر شد. پسنتی توسط دادگاه ویژه به ۲۴ سال زندان محکوم شد.

در سال ۱۹۳۸، کارت PSI به او اختصاص یافت، همراه با رودولفو موراندی و ساندرو پرتینی، که همگی در زندان‌های فاشیستی بودند.^[۱]

پس از سپری کردن هشت سال حبس سخت، در 4 سپتامبر 1943 آزاد شد و به مناطقی از ایتالیا که آزاد شده بود رسید. در باری او به حزب کمونیست ایتالیا پیوست و مدیر روزنامه Civiltà Proletaria شد.

در ژانویهٔ ۱۹۴۴، پسنتی در کنگرهٔ ملی CLN شرکت کرد؛ در آوریل به سالرنو منتقل شد و به عنوان معاون وزیر دارایی وارد دومین دولت بونومی شد؛ پس از آزادسازی رم، در نخستین دولت اتحاد ملی CLN به ریاست ایوانوئه بونومی به عنوان وزیر شرکت کرد و در دسامبر ۱۹۴۴، وزیر دارایی در دومین دولت بونومی شد.^[۲]

در سال ۱۹۴۶ در جلسات پیمان صلح در پاریس با De Gasperi شرکت کرد. از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ معاون رئیس IRI شد.

پسنتی در سال ۱۹۴۵ عضو شورای ملی ایتالیا و سپس عضو مجلس مؤسسان ایتالیا بود. او همچنین عضو کمیتهٔ مرکزی PCI، ریاست مرکز مطالعات سیاست اقتصادی و کمیتهٔ هدایت مؤسسهٔ گرامشی بود. پس از انتخاب مجدد در دوره‌های بعدی، در ۱۹۵۳ به سنای ایتالیا رفت.^[۳]

از سال ۱۹۶۸، کاملاً به تدریس و پژوهش پرداخت؛ در دوران پس از جنگ مؤسس "مرکز اقتصادی بازسازی" و نشریهٔ Economic Criticism و سردبیر Economic Policy بود.

او کرسی علم مالی و حقوق مالی را در دانشگاه پارما در ۱۹۴۸ داشت و سپس استاد کامل اقتصاد سیاسی در پیزا و رم شد. از شاگردان او می‌توان به گانفرانکو لا گراسا اشاره کرد، که دستیار پسنتی در پیزا شد.

یک سال پیش از مرگش، کتاب خودزندگی‌نامه‌ای خود را با عنوان La cathedra e il bugliolo منتشر کرد. یک مدرسهٔ متوسطه در کاشچینا، در استان پیزا، به نام او نام‌گذاری شده است.^[۴]

• La politica finanziaria e monetaria dell'Inghilterra (سیاست مالی و پولی انگلستان), Padova, CEDAM, 1934. شابک ‎۹۷۸−۸۸−۱۳−۱۱۰۷۱−۰
• Ricostruire dalle rovine (بازسازی از ویرانه‌ها), Milano, O. Picardi, 1946.
• Lezioni di economia politica (درس‌های اقتصاد سیاسی), 2 voll., Roma, Editori Riuniti, 1959; 1962.
• Lezioni di scienza delle finanze e diritto finanziario (درس‌های علوم مالی و حقوق مالی), Roma, Editori Riuniti, 1961; 1967.
• Tendenze del capitalismo italiano (گرایش‌های سرمایه‌داری ایتالیا), con Vincenzo Vitello, Roma, Editori Riuniti, 1962.
• Manuale di economia politica (کتابچه اقتصاد سیاسی), con Gianfranco La Grassa e Carlo Casarosa, 2 voll., Roma, Editori Riuniti, 1970.
• La cattedra e il bugliolo (صندلی دانشگاه و دفترچه یادداشت), Milano, La Pietra, 1972
• Discorsi parlamentari (سخنرانی‌های پارلمانی), 2 voll., Roma, Senato della Repubblica, 1990.
• Autobiografia (خودزندگی‌نامه), Milano, Il Sole 24 Ore, 2013